دانشگاه قم آموزه‌های حقوق کیفری کشورهای اسلامی 3041-9964 3 1 2026 03 21 Gideon's Chariots: Ethnic Cleansing and Forced Displacement in Gaza from the Perspective of International Humanitarian Law; With an Overview of Palestinian Domestic Laws ارابه‌های گیدئون: پاکسازی قومی و جابه‌جایی اجباری در غزه از منظر حقوق بین‌الملل بشردوستانه؛ با نگرشی به قوانین داخلی فلسطین 100 122 4168 10.22091/dclic.2026.14442.1129 FA ابوذر فلسفی زاده دکتر در حقوق عمومی از دانشکده حقوقِ دانشگاه شهید بهشتی، ایران، تهران 0000-0003-2263-4429 Journal Article 2025 11 06 Operation "Gideon's Chariots," launched by Israel in May 2025 under the pretext of destroying Hamas and releasing hostages, has led to the homelessness of nearly 90 percent of Gaza's population and created a catastrophic humanitarian crisis. Using a descriptive-analytical method and focusing on available documentary data, this essay addresses the following question: how do the actions taken in this operation constitute a clear case of forcible displacement (as a war crime and a crime against humanity); how does the pattern of these acts and systematic destruction indicate a policy of targeted ethnic cleansing; and ultimately, how do the methods employed for this cleansing, particularly the deliberate imposition of unbearable living conditions (famine and disease), provide sufficient evidence to establish the special genocidal intent under Article II (c) of the 1948 Convention. The findings, relying upon the Geneva Conventions, the Rome Statute, and field reports (2025), indicate that Israel's actions exceeded military necessity and created a "coercive environment" to depopulate the area. Furthermore, from the perspective of territorial jurisdiction, the crimes committed occurred within the sovereign territory of Palestine and constitute a clear violation of its domestic laws; including Article 10 of the Palestinian Constitution (2003), which guarantees fundamental rights and freedoms and also Article 88 of the Penal Code No. 74 of 1936 (in force in Gaza), which which considers intentional destruction of housing and harm to civilians as a crime and punishable. Therefore, these actions lack legal validity and are subject to criminal prosecution, both from the perspective of international law and within the framework of domestic criminal law governing Gaza. The transition from the analysis of “forced displacement” to “ethnic cleansing” and then to “genocide” is a logical legal progression in which the methods of implementation (such as the imposition of starvation) reveal the criminal intent of the perpetrators. This situation makes the vital role of the International Criminal Court in countering domestic interpretations and ensuring accountability more necessary than ever. <span lang="FA">عملیات «ارابه‌های گیدئون» که توسط اسرائیل در ماه مه ۲۰۲۵ آغاز شد، به بهانه انهدام حماس و آزادسازی گروگان‌ها، به آوارگی قریب به ۹۰ درصد جمعیت غزه و ایجاد یک بحران انسانی فاجعه‌بار منجر شده است. این جستار با روش توصیفی‌تحلیلی و با تمرکز بر داده‌های اسنادی موجود، به این پرسش می‌پردازد که چگونه «اقدامات صورت گرفته در این عملیات مصداق بارز جابه‌جایی اجباری (به‌مثابه جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت) است؛ چگونه الگوی این اعمال و تخریب سیستماتیک، نشان ‌دهنده سیاست هدفمند پاکسازی قومی است و نهایتاً، چگونه روش‌های به‌کار رفته برای این پاکسازی، به ویژه تحمیل عمدی شرایط زیستی غیرقابل تحمل (قحطی و بیماری)، شواهد کافی برای احراز نیت خاص نسل‌کشی ذیل ماده ۲ (ج) کنوانسیون ۱۹۴۸ فراهم می‌آورد. یافته‌ها با استناد به کنوانسیون‌های ژنو، اساسنامه رم و گزارش‌های میدانی (۲۰۲۵)، نشان می‌دهد که اقدامات اسرائیل فراتر از ضرورت نظامی بوده و یک «محیط اجباری» برای تخلیه جمعیت ایجاد کرده است. به‌علاوه از منظر صلاحیت سرزمینی، جنایات ارتکابی در قلمرو حاکمیتی فلسطین رخ داده و نقض آشکار قوانین داخلی آن محسوب می‌شود؛ ازجمله اصل ۱۰ قانون اساسی فلسطین (۲۰۰۳) که تضمین‌کننده حقوق و آزادی‌های اساسی است و نیز ماده ۸۸ قانون مجازات شماره ۷۴ سال ۱۹۳۶ (حاکم در غزه) که تخریب عمدی مسکن و آسیب به غیرنظامیان را جرم و مستوجب کیفر می‌داند. بنابراین این اقدامات هم از منظر حقوق بین‌الملل و هم در چارچوب حقوق کیفری داخلی حاکم بر غزه، فاقد وجاهت قانونی و مستوجب تعقیب کیفری است. گذار از تحلیل «جابه‌جایی اجباری» به «پاکسازی قومی» و سپس به «نسل‌کشی»، یک سیر منطقی حقوقی است که در آن، روش‌های اِعمالی (مانند تحمیل گرسنگی)، نیت مجرمانه عاملان را آشکار می‌سازد. این وضعیت، نقش حیاتی دیوان بین‌المللی کیفری را در مقابله با تفاسیر داخلی و تضمین پاسخگویی، بیش‌ازپیش ضروری می‌سازد.</span> https://dclic.qom.ac.ir/article_4168_1641f999b753e412ca55111a9d9ce4c5.pdf